تبلیغات
biandish - میرزای تبریزی
 

میرزای تبریزی

نوشته شده توسط :ز.ص
پنجشنبه 15 مهر 1389-09:15 ب.ظ

میرزاى تبریزى (قدس سره) در هر حركتى، فقط خدا را مدّ نظر داشتند و بارها می فرمودند: من قلم را كه به دست میگیرم براى خدا می نویسم و امر را به خود خداى متعال وا میگذارم. من هیچ گاه قلم بر كاغذ نگذاشتم، مگر رضایت خدا مدّ نظرم بود و از آن نمونه میتوان به موضع گیرى ایشان در جواب بعضى استفتائات اشاره كرد كه هرچند ممكن بود ضرر دنیوى برایشان داشته باشد لیكن صریح جواب می دادند؛ براى خدا قلم را بر روى كاغذ به حركت در می آوردند و آن چه را كه رضایت ایزد منان و اهل بیت(علیهم السلام) بود، مكتوب می كردند.

در شوراى استفتاء می فرمودند: من وظیفه دارم كه آنچه به واسطه كسب علم بدان رسیده ام، بیان كنم و ان شاء الله خود خدا و اهل بیت(علیهم السلام)عنایت خواهند كرد و من فقط طالب رضایت خداوند متعال و اهل بیت(علیهم السلام) هستم. ایشان وقتى بر كرسى درس یا در منزل مشغول مطالعه بودند و یا در شوراى استفتاء به سر می بردند و یا در حال حلّ مشكل مردم بودند، اصلاً به این كه چه خواهد شد، توجهى نداشتند و فقط می فرمود: باید گام را براى خدا برداشت و كارى كرد كه قلب امام زمان(علیه السلام)شاد باشد. ایشان به معناى واقعى تارك دنیا بودند و تا توان داشتند خالصانه كار میكردند و مصداق بارز اخلاص به درگاه خداوند بودند.

 

تهجّد و عبادت در نیمه شب

میرزاى تبریزى(قدس سره) در طول اقامت در قم، قبل از اذان صبح از منزل به قصد انجام نافله شب به سمت حرم مطهر حضرت معصومه(علیها السلام) حركت میكردند، و در كنار مرقد مطهر حضرت به عبادت و شب زنده دارى میپرداختند. ایشان با معنویت كامل مقابل ضریح حضرت(علیها السلام) می نشستند وبعد از خواندن زیارت، شروع به خواندن نماز شب می كردند. اشخاصى كه در دل شب در اطراف حرم تردد داشتند، بارها مشاهده كردند كه مرحوم میرزا(قدس سره) به تنهایى به حرم مطهر مشرف می شوند و مانند یك شخص عادى با تواضع و فروتنى كامل گاهى در حالى كه عباى خود را به سر كشیده تا شناخته نشود وارد حرم میشدند و در ایوان طلاى صحن كوچك، در مقابل ضریح به عبادت و شب زنده دارى مشغول میشدند. مرحوم میرزا(قدس سره) همیشه دوست داشتند كه طلاب در دل شب بیدار شوند و از آن فضاى معنوى استفاده كنند. ایشان میفرمودند: طلبه باید همّت داشته باشد و خواب را رها كرده و در نیمه شب خود را به معبود وصل كند كه مزدها در نیمه شب تقسیم میشود. نیمه شب ها وقتى مشاهده میكردند كه یك طلبه جوان سحرخیز است و مشغول عبادت میباشد بسیار خوشحال میشدند و می گفتند: ما در ابتداى طلبگى بسیار سعى میكردیم كه مزد نیمه شب را از دست ندهیم.

 

یاد خدا و ذکر دائمی

میرزاى تبریزى(قدس سره) از هر لحظه براى ذكر و ارتباط با پروردگار استفاده می كردند و دائم الذكر بودند. مجالس ایشان خالى از صحبت در مورد دیگران بود ایشان ابتدا كه سوار ماشین میشدند، قرآن تلاوت می كردند و بعد از فراغت از قرآن، مشغول ذكر میشدند، و هیچ گاه وقت خود را به صحبت در موارد دنیا نمى گذراندند؛ حتى در ترددى كه بین شهر داشتند، از وقت خود جهت ارتباط معنوى و كسب اجر و ثواب بهره میبردند و دیده نشد مرحوم میرزا(قدس سره) در وقتى كه تردّد میكند بى ذكر باشد. گاهى هم به اطرافیان تذكر میدادند كه خدا را یاد كرده و توسل كنید. اگر از ذكر فارغ می شدند، قضایایى را ذكر میكردند كه باعث تنبّه انسان میشد. در كنار مرحوم میرزا(ره) بودن خود یك درس بود. همه حركات و سكنات مرحوم میرزا ایشان ارائه طریق بود، كسى كه میخواست خود را بیابد و معنویت را لمس كند كافى بود لحظاتى در كنار آن فقیه راحل(قدس سره) باشد و همین امر موجب شده بود طلاّب جوان شیفته آن مرجع شوند و آرزو میكردند و لو یك لحظه، در كنار آن استاد واقعى، سجایاى اخلاقى و كرامات انسانى بنشینند و از معنویات او استفاده كرده و نظاره گر صورت نورانى اش باشند.

خداوند متعال در توصیف علماء راستین فرموده است: إِنَّمَا یَخْشَى اللَّهَ مِنْ عِبَادِهِ الْعُلَمَاءُ إِنَّ اللَّهَ عَزِیزٌ غَفُورٌ عالم به معناى واقعى كسى است كه در مسیر تهذیب و تزكیه نفس، به مقاتله با اعوان شیطان پردازد.

آیت الله میرزا جواد تبریزی

عبادت

آیت الله العظمى تبریزى(ره) با وجود كثرت اشتغال علمى، وقت خاصى را براى عبادت و راز و نیاز با خدا اختصاص داده بودند. حركت نیمه شب ایشان علاوه بر رسیدگى به وضع محرومین، یك كار عبادى بود و همان وقت به حرم مطهر مشرف میشدند و نماز شب میخواندند و دعا میكردند ؛ و بعد از آن جا به مسجد امام حسن عسكرى(علیه السلام) میرفتند و نماز صبح را اقامه مینمودند؛ سپس نانى تهیه میكردند و براى صرف صبحانه به منزل بر می گشتند. ایشان وقتى جایى میرفتند بدون زمزمه و مناجات نمى رفتند. یا قرآن و دعا می خواندند یا با امام زمان علیه السلام نجوا میكردند.

فرزند فقید سعید می گوید:

طلبه اى با من تماس گرفت و گفت: صبح كه آیت الله العظمى تبریزى(قدس سره) قدم می زدند من چند بار به ایشان نزدیك شدم تا ببینم چه می گویند. دیدم با امام زمان(علیه السلام) نجوا میكنند؛ همیشه می گفتند: «همان طور كه علامه امینى كنار مرقد امیرمؤمنان(علیه السلام) مى نشست و با امام زمان(علیه السلام) صحبت میكرد و خود را در آن ساحت مقدس، عبد فرض میكرد، من هم همین طورم».

از دیگر خصوصیات آن فقید سعید تلاوت قرآن تا آخر عمر بود. همیشه با دعا و مناجات و توسل به اهل بیت(علیهم السلام) مأنوس بودند.

اوقات خاصى بالاى پشت بام میرفتند و زیارت عاشورا میخواندند. درس، بحث و مرجعیت هیچ گاه ایشان را از عبادت، توسل و راز و نیاز دور نكرد.

 

سحرخیزى

برادر مرحوم میرزا، آقاى حاج كریم رهبر سعادتى می گوید:

میرزاى تبریزى (قدس سره) از همان دوران جوانى از تدیّن و التزام خاصى برخوردار بود. جوان پانزده ساله اى كه معمولاً خواب نیمه شب براى او عزیز است و سخت است كسى در آن سن جوانى بتواند خواب خوش نیمه شب را ترك كند؛ اما مرحوم میرزا(ره) در آخر شب از رختخواب خود بر می خاستند و با آنكه ایشان دانش آموزى بیش نبود ضمن اداى فریضه صبح، بقیه خانواده را بیدار میكرد كه بعدها در دوران طلبگى نماز شب هم به آن اضافه شد و آن چنان در پیشگاه ایزد منان، شكسته و با تواضع مناجات میكرد كه انسان با نظر به این صحنه تحت تأثیر قرار میگرفت. مرحوم میرزا(قدس سره) از همان سن جوانى با جوانان هم سن خود كاملاً متفاوت بود و براى همه محسوس بود كه این جوان آینده درخشانى دارد؛ زیرا ارتباط قوى معنوى داشت و هیچ چیز نمى توانست او را از معنویت دور كند. ایشان به معنویات بسیار مقید بود و در هر حال از هر فرصت ممكن براى عباداتى چون تهجّد و نماز شب استفاده میكرد. در ایام ماه مبارك رمضان مشاهده نشد كه مرحوم میرزا(قدس سره) قبل از اداى نماز مغرب افطار كند. ابتدا با خضوع و خشوع كامل وضو ساخته و نماز خود را به جا میآورد و ضمن زمزمه دعاى افطار و خواندن سوره «انا انزلنا» افطار خود را با خرما شروع می كرد و همین حركت ها و خلوص بود كه علاقه پدر به فرزند را افزون میكرد به طورى كه بارها پدر مرحوم میرزا(ره) مى گفت: «میرزا جواد چیز دیگرى است!» و این جوان آن گونه رفتار میكرد كه گویى معلم خانواده شده بود. خصوصیات والاى اخلاقى، كمال سرشار و معرفت خاص، از او فرزندى محبوب ساخته بود.

 

باید به اموات سر زد تا انسان به گناه فكر نكند

از اعمالى كه مرحوم میرزا(قدس سره) بر آن مراقبت می كرد و هر هفته به انجام آن مقید بود، زیارت قبور بود، ایشان می فرمود: اموات به حسنات احتیاج دارند و سر زدن به قبرستان و یاران اموات كه دستشان از دنیا كوتاه است، علاوه بر تأثیر بر خود شخص، شاد كردن روح آن خفتگان را در پى دارد و یاد كردن آنها و خواندن قرآن یا فاتحه روحشان را شاد میكند و تأثیر بسیار قوى اى بر خود شخص زائر دارد.

ایشان(قدس سره) همیشه مقید رفتن به قبرستان (جهت زیارت اهل قبور) بودند؛ چه آن زمان كه در نجف بودند، هر روز به وادى السلام نجف تشریف میبردند و چه آن زمان كه در قم بودند به قبرستان شیخان، قبرستان على بن جعفر(علیه السلام)، قبرستان نو، ابوحسین و وادى السلام جهت قرائت فاتحه و زیارت اهل قبور تشریف میبردند و می گفتند: به زیارت اموات بروید كه درس و عبرتى است و انسان را از گناه دور میكند. ما نیاز داریم تا با رفتن به زیارت اهل قبور درس و عبرتى بگیریم و بتوانیم حب دنیا را از دل خود خارج كنیم و متوجه شویم كه عاقبت امر ما همین یك متر و نیم جا است كه باید پاسخگوى همه اعمال خود باشیم.





نظرات() 


What causes painful Achilles tendon?
شنبه 14 مرداد 1396 05:16 ب.ظ
Yes! Finally someone writes about How long will it take
for my Achilles tendon to heal?.
 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر


درباره وبلاگ:



آرشیو:


آخرین پستها:


پیوندهای روزانه:


نویسندگان:


آمار وبلاگ:







The Theme Being Used Is MihanBlog Created By ThemeBox